ร้ายสไตล์บายรุ้งรวี เรื่องหมาๆ : ความหมายของหมาระหว่างชนชั้นในสังคมไทย

เรื่องหมาๆ : ความหมายของหมาระหว่างชนชั้นในสังคมไทย ดิฉันมีหมา 1 ตัว ชื่อ ‘โบโบ้’ อันที่จริงจะบอกว่าดิฉันมีหมา หรือเลี้ยงหมา 1 ตัว คงไม่ถูกนัก เพราะหากดูตามข้อเท็จจริงว่าใครเป็นเจ้าของมัน น่าจะหมายถึงพ่อและแม่มากกว่า และคนที่เลี้ยงดู น่าจะเป็น ‘คนใช้’ (การใช้คำว่าคนใช้ในปัจจุบันนี้ แลดูเป็นการกระทำอาชญากรรมและ discriminate มาก เราจะใช้คำว่า แม่บ้าน หรือพี่เลี้ยงมากกว่า ส่วนเวลาคุยกับเพื่อน เราจะพูดว่ากะเหรี่ยงที่บ้าน ฟังดูน่ารักน่าเอ็นดู) มากกว่า เพราะฉะนั้นหมาตัวนี้จึงเป็นแค่หมาที่อยู่ในครอบครัวของดิฉัน จะเคลมว่าหมาของดิฉันก็คงไม่ถูก วันไหนอารมณ์ดีๆ ก็จะเล่นกันมันบ้าง วันไหนคิดงานไม่ออก ไม่รู้จะเขียนอะไร แล้วมันมากวน มาเล่นด้วยก็จะให้พี่เลี้ยงเอาตัวมันออกไป อย่างที่เห็นกันในหน้าข่าวหนังสือพิมพ์ หรือข่าวในโทรทัศน์ ประเด็นเรื่อง ‘หมา’ ตอนนี้ เป็นข่าวใหญ่ในสังคม เมื่อการจับหมาไปขายกลายเป็นอาชญากรรมของสังคม ที่ถูกต่อต้านอย่างหนัก จากบรรดากลุ่มก้อนต่างๆ และตอนนี้ก็มีการรณรงค์ไม่กินเนื้อหมา รวมถึงการค้าขายหมาอีกด้วย เรื่องใครผิด ไม่ผิด วัฒนธรรม หรือหมาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์ นั้น ดิฉันไม่ขอพูดถึง ใครสังกัดอุดมการณ์ใด ก็ว่ากันไป ที่จริงมันจะไม่มีปัญหาเลย ถ้าเราพูดว่าใครสังกัดอุดมการณ์ใดก็ว่ากันไป แต่ทุกวันนี้ที่เกิดปัญหาคือ อุดมการณ์หนึ่งต้องการจะเทคโอเวอร์อีกอุดมการณ์หนึ่ง ด้วยการเชิดชูอุดมการณ์ของตัวเองว่าเป็นสิ่งที่ ‘ถูกต้อง’ ชักจะมีสาระมากเกินไป กลับมาที่เรื่องเจ้า ‘โบโบ้’ ของดิฉันต่อดีกว่า (แหมมม...ทีตามหน้านิตยสารอื่นๆ ยังมีดารา เซเล็บ มาเล่าเรื่องส่วนตัว เป็นคอลัมน์โด่งดังได้ ทำไมดิฉันจะเขียนเรื่องส่วนตัวบ้างไมได้...ฮึ) โบโบ้ เป็นหมาหน้าตาน่าเกลียดพันธุ์ปั๊ก ในประวัติศาสตร์ครอบครัวของดิฉันเราเคยมีหมา 3 ตัว ตัวแรก ได้มาจากคุณลุงที่ซื้อเป็นของขวัญให้ดิฉันตอนยังเป็นเด็กหญิงรุ้งรวีอยู่ พอตัวแรกตายไป ดิฉันก็โตขึ้น ชักจะสนใจเพศตรงข้ามมากว่าสนใจเรื่องหมา ก็เลยไม่ได้เลี้ยงอีก มามีตัวที่สองชื่อ ‘บิ๊กน้อย’ เมื่อสักปีก่อนได้ แต่ด้วยอุบัติเหตุ พี่เลี้ยงเปิดประตูบ้านให้พ่อขับรถออกจากบ้าน แล้วไม่เห็นว่าบิ๊กน้อยวิ่งออกจากบ้านไปด้วย บิ๊กน้อยจึงโดนรถ (คนอื่น) ทับตาย สิ้นใจคาที่เสีย ณ วินาทีนั้น ยังความสงสัยมาให้ดิฉันอยู่ทุกวันนี้ว่า อีพวกหมาชาวบ้านที่เลี้ยงแบบปล่อยระเกะระกะ นอนตามพื้นถนนหน้าบ้าน ห้องแถว ขี้เยี่ยวรดเหม็นคลุ้งไปหมดเนี่ย ไม่ยักกะโดนรถชนตาย ดูมันจะเชี่ยวชาญเรื่องการใช้ชีวิตนอกรั้วบ้านเหลือเกิน หรือว่าการเลี้ยงหมาแบบไฮโซ ที่ขลุกอยู่แต่ในรั้วบ้าน เล่นแต่กับคนอย่างบิ๊กน้อยของครอบครัวดิฉันจะเป็นเรื่องที่ผิด ที่ทำให้หมาไม่มีภูมิคุ้มกันทางสังคม (ดิฉันยังสงสัยต่อไปว่า ถ้ามันเห็นหมาพันธุ์อื่น มันจะรู้ไหมว่านั่นเป็นหมา เพราะในชีวิต มันไม่เจอหมาตัวอื่นเลย นอกเสียจากเวลาไปร้านหมอ หรือพาไปตัดขนร้านกรูมมิ่งของหมา) ไม่นาน...เราก็มีเจ้าโบโบ้ สาเหตุที่มีคือ เรา—ลูกๆ เห็นพร้อมกันว่า บ้านนั้นเงียบเหงาลงไปถนัดตา เมื่อไม่มีหมา ลูกๆ ทุกคนก็ง่วนอยู่กับชีวิตของตัวเอง การมีหมาสักตัวให้พ่อแม่ได้เล่นด้วย หรือมีกิจกรรมทำกับมัน อย่างน้อยก็น่าจะลดบาปในการเป็นลูกอกตัญญูของเราไปได้ไม่มากก็น้อย ที่จริง เรื่องอย่างนี้จะไม่เกิดขึ้น ถ้าแม่ดิฉันมีวงไพ่เป็นของตัวเอง หรือเข้าสังกัดสมาคมคุณหญิงคุณนายอะไรสักอย่าง เช่นเดียวกับคุณพ่อ ถ้าพ่อไปเมียมีน้อย หรือไปเล่นกอล์ฟเสียบ้าง ก็คงไม่จำเป็นต้องซื้อหมาให้เพื่อคลายเหงา และเช่นเดียวกัน...หากเป็นพ่อแม่ชาวบ้าน ร้านตลาดในชนบท เหตุการณ์นี้ก็คงไม่เกิดขึ้น แม่ๆ รุ่นเดอะเหล่านั้นก็คงมีวิธีคลายเหงาหลากหลายแบบ เช่นมานั่งรวมกันบนแคร่ใต้ต้นมะม่วง ในตอนบ่ายๆ นอนหลับบ้าง เมาท์กันบ้าง หามะละกอมาตำส้มตำกินกันบ้าง (หมู่บ้านในจินตนการแบบเก่า) หรือจะเป็นหมู่บ้านในจินตนาการแบบใหม่ ที่เหล่าป้าๆ ยายๆ อาจจะไปเข้าสหกรณ์อะไรสักอย่าง รวมหมู่กันทำผลิตภัณฑ์โอท็อปอยู่ เหล่าลุงๆ ตาๆ ก็คงตีไก่ ชนไก่ (หมู่บ้านในจินตนาการแบบเก่า) หรือกำลังบุกสวนหลังบ้านทำเกษตรกรรมแบบเศรษฐกิจพอเพียงอยู่ (หมู่บ้านในจินตนาการแบบใหม่) การเลี้ยงหมามีหลายปัจจัยมากกว่าในกรณีของดิฉันที่ซื้อหมามาเพื่อแก้เหงาให้พ่อแม่ ในหมู่บ้านชนบท หรือแม้กระทั่งชนชั้นล่างในเมือง วิธีการดูแลหมานั้นก็ต่างกัน หมาสำหรับชนชั้นล่าง อาจจะไม่เคยได้กินเพ็ดดีกรี อาหารที่ได้ก็คือเสร็จกระดูกจากอาหารมื้อใดๆ ของครอบครัว หรือข้าวคลุกน้ำแกง ไม่ได้ห่วงว่าอาหารจะเค็มไปไหม หมาจะเป็นโรคไตไหม หรือจะมีสารอาหารที่ทำให้หมาขนหนานุ่ม อึเป็นก้อน ร่าเริงสดใส กระโดดโลดเต้น เหมือนในโฆษณาอาหารหมาหรือเปล่า อย่าว่าแต่เพ็ดดีกรีเลย แม้แต่แชมพูหมาๆ ก็คงไม่เคยสัมผัสขน เคยอาบน้ำหรือเปล่าก็ไม่รู้ ตรรกกะของการเลี้ยงหมาสำหรับชนชั้นนี้ ก็เพียงเพื่อช่วยให้ชีวิตมันรอดไปตามบุญกรรมที่มี มีอะไรก็เลี้ยงๆ มันไป ความหมายของการเป็น ‘สัตว์เลี้ยง’ ของหมาในชนชั้นนี้ จึงเป็นแค่สิ่งมีชีวิตตัวหนึ่ง ที่เราไม่ได้มีหน้าที่ต้องเลี้ยง (มันอาจจะเป็นลูกของหมาตัวแม่มัน หรือหลงมา) แค่ช่วยเหลือกันไปตามหลักมนุษยธรรม ไม่ต้องการให้มันฉลาด ไม่ต้องคอยมาดูแลทุกข์สุขของมัน (หรือหวังให้มันมาดูแลทุกข์สุขของเรา) ว่ามันจะมีใครเล่นด้วยไหม เหงาไหม ซึมไปหรือเปล่า แค่มันไม่มาขโมยไก่ ขโมยเป็ด หรือขี้ให้สกปรกที่หน้าบ้านก็บุญแล้ว ชนชั้นล่างจึงไม่สามารถพูดได้เต็มปากว่า ‘รัก’ หมา หรือรักสัตว์เลี้ยงหรือเปล่า เพราะวิถีการดูแลสัตว์เลี้ยง หรือความหมาของสัตว์เลี้ยงอย่างหมาของชนชั้นล่าง มันเป็นการกระทำต่อกันอย่างไม่ค่อยมีปัจจัยเรื่องอารมณ์ (ดราม่า) มาเกี่ยวข้อง (นอกจากอารมณ์โกรธ เวลามันขโมยไก่กิน หรือขี้ใส่หน้าบ้านให้ต้องเช็ด...มึงโดนก้อนหินปาที่หัวแน่ๆ) สำหรับไฮโซ หมาก็คงไม่ต่างจากตุ๊กตาบาร์บี้ ที่ชอบเอามาแต่งตัว (ใส่เสื้อผ้า แม้กระทั่งเครื่องเพชร) เหงาก็หยิบมาเล่น ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะหยิบมาเล่น มันก็คงเป็นแค่เครื่องประดับของบ้าน แต่เป็นเครื่องประดับที่ได้รับการเลี้ยงดูที่ดีหน่อย มีคนให้อาหาร (คนใช้ไง) อาบน้ำให้ (ก็คนใช้อีก) ดูแลความเป็นอยู่อย่างดี (วันไหนครึ้มอกครึ้มใจ ก็จะอาบน้ำให้เอง ให้อาหารเอง เล่นด้วย แต่งตัวให้) แต่ความหมายของหมาสำหรับชนชั้นสูง หรือไฮโซ ก็ไม่ถึงกับเป็นสัตว์เลี้ยงที่ถูกบุคคลาธิษฐาน ให้เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับมนุษย์ ที่มนุษย์ต้องดูและเอาใจใส่ประคบประหงมยิ่งเสียกว่าลูกในไส้เสียอีก ส่วนชนชั้นกลาง น่าจะเป็นชนชั้นที่ได้รับอิทธิพลมาจากชนชั้นไฮโซอย่างสูงในการเลี้ยงเลี้ยงสุนัข ด้วยการยกฐานะความเป็นอยู่ของสุนัขให้ทัดเทียมกับความเป็นอยู่ของหมาไฮโซ (ทำไมชนชั้นกลางไม่เคยได้รับอิทธิพลจากชนชั้นล่างเลยล่ะ ทั้งๆ ที่ส่วนมากชนชั้นกลางกลุ่มใหม่ก็เกิดมาจากพ่อแม่ของชนชั้นล่างทั้งนั้น หรือนั่นคือความพยายามที่จะเขยิบฐานะทางชนชั้น เหมือนกับที่ทุกๆ ชนชั้นพยายามจะเขยิบฐานะของตนให้สูงขึ้นตามคุณค่าที่ตัวเองให้ เช่นชนชั้นไฮโซใหม่ ที่รวยแล้ว ก็อยากเป็นไฮโซแบบผู้ดี เก่าแก่ นามสกุลดัง จึงพยายามเป็นทองแผ่นเดียวกันกับพวกผู้ดีเก่า ตามคุณค่าทางสังคมบางอย่าง) เขยิบจากการให้อาหารแบบเศษอาหารคลุกข้าว มาเป็นอาหารเม็ด จากการอาบน้ำเอง มาเป็นเข้าร้าน ตัดแต่งขนทำสปา พาออกไปนอกบ้านด้วยประหนึ่งเป็นลูก เป็นคน ซื้อเสื้อผ้าให้ใส่ เปลี่ยนตามฤดูกาลเทรนด์ ถ่ายรูปลงเฟซบุ๊ก สร้างข้อความให้ประหนึ่งหมามันมีบทพูด ฯลฯ ความหมายของหมาสำหรับชนชั้นกลาง ได้เพิ่มความ ‘ดราม่า’ มากขึ้นไปกว่าชนชั้นสูง ซึ่งการเพิ่ม ‘สตอรี่’ ของหมาในชนชั้นกลางนั้น ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นการ ‘บลัฟ’ ชนชั้นสูงว่า นอกจากชั้นจะดูแลหมาได้เท่าเทียมกับชนชั้นสูงแล้ว แต่ชั้นยังดูแลด้วยตัวเอง ให้ความอบอุ่นด้วยตัวเอง คือพูดง่ายๆ คือเพิ่มคุณค่าของ ‘ตัวเอง’ ลงไปในการเลี้ยงด้วย (เหมือนเวลาที่แม่ให้นมลูกเอง จะดูดีกว่าแม่ที่เลี้ยงลูกด้วยนมกระป๋อง ทั้งๆ ที่นมกระป๋องแพงนะจ๊ะ และแม้จะให้นมกระป๋องแต่กูก็ให้เองเหมือนกัน ใช้เวลาเท่ากัน ถ้ามัวแต่ให้นมแม่เอง จะเอาเวลาทีไหนไปทำมาหากินล่ะ ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ลูกก็ไม่มีกิน ตายอีก แล้วพวกที่ไม่ให้นมแม่เองเนี่ย รักลูกน้อยกว่าเหรอ ?) ประเด็นที่สำคัญนอกจากการบลัฟเพื่อเพิ่มคุณค่าของตัวเองกับการเป็นชนชั้นกลางแล้ว ประเด็นที่น่าสนใจมากไปกว่านั้นคือ ‘ความดราม่า’ ที่เกิดขึ้นกับการให้ความหมายแก่หมาของชนชั้นกลาง ซึ่งอาจะเรียกได้ว่าการสร้าง ‘บุคคลาธิษฐาน’ ให่แก่หมา ให้มันมีอารมณ์ มีความรู้สึกนึกคิด (มากไปกว่าที่มันควรจะมี หรือมีจริงๆ) หรือสตอรี่ เรื่องราวในชีวิต ซึ่งเรื่องอารมณ์ความดราม่าที่เกิดขึ้นของชนชั้นกลางนั้นน่าจะมาจากการเสพ ‘วัฒนธรรมป๊อป’ มากกว่า และหนึ่งในหลายๆ วัฒนธรรมป๊อปที่ว่านั้น ก็คือภาพยนตร์ เมื่อเราพูดถึงคำว่าป๊อปคัลเจอร์ หรือวัฒนธรรมป๊อป นอกจากองค์ประกอบของคำว่าป๊อปปูลาร์หรือเป็นที่นิยมแล้ว คำว่าการบริโภคที่เป็นกระแสหลักของสังคมย่อมเป็นคำที่พ่วงมาด้วย และการบริโภคที่เป็นกระแสหลักของสังคมก็คงไม่ใช่สังคมของซูดานที่กำลังประสบภาวะอดอยากที่สุดในประวัติศาสตร์ หรือสังคมของชนชั้นล่างที่ต้องสนใจเรื่องปากท้องเป็นอันดับแรก สังคมที่ว่าก็คงต้องเป็นสังคมของชนชั้นกลาง ที่กำลังสนใจว่าหนังเรื่องไหนขึ้นบ๊อกซ์ออฟฟิศอันดับหนึ่ง ตอนนี้มีอะไรเด็ดๆ ในยูทูบ หรือทำไมแพนเค้กถึงเล่นละครเรื่อง ‘ทวิภพ’ ได้ห่วยมาก วัฒนธรรมป๊อปคัลเจอร์จึงเป็นวัฒนธรรมที่ผูกขาดโดยชนชั้นกลาง (ไม่ได้หมายถึงแค่ใครส่งอิทธิพลต่อใคร แต่ทั้งสองสิ่งนั้นส่งผลในการต่อรองกันและกัน) เป็นวัฒนธรรมที่มุ่งเน้นต่อพฤติกรรมการบริโภคของชนชั้นกลาง และในการบริโภคนั้นก็ใส่รหัสอุดมการณ์บางอย่างลงไป เพื่อส่งผ่านไปยังผู้บริโภค ไม่ว่าจะเป็นภาพยนตร์ ละครน้ำเน่า เอ็มวี หนังสือการ์ตูน ฯลฯ แล้วหมาโผล่มาตรงไหนในวัฒนธรรมป๊อป ? เรื่องหมาๆ ก็ถูกใส่รหัสอุดมการณ์บางอย่างส่งผ่านมายังผู้บริโภคเช่นเดียวกัน เราเติบโตมาใหนหนัง การ์ตูน ละคร ที่มีหมาเป็น ‘ตัวละคร’ หลากหลายเรื่อง หมาไม่ใช่เพียงแค่อุปกรณ์ประกอบฉาก ที่ถือเป้นองค์ประกอบที่ทำให้ฉากของบ้านนั้นสมบูรณ์ แต่หมายังเป็นตัวลครที่มีบทพูด สตอรี่ หรือเรื่องราวเป็นของตัวเอง เรามีการ์ตูนอย่างไอ้เขี้ยวเงิน (ว้าย...รู้หมดว่ารุ่นไหน) ที่หมาเป็นฮีโร่ พิทักษ์คน มีการ์ตูนเบาสมองอย่างสกูปีดู ที่หมาเป็นเพื่อนของคน พูดได้ คุยกันรู้เรื่องด้วยซ้ำไป หรือวรรณกรรมอย่างมอม ของ มรว. คึกฤทธิ์ ปราโมท มีหนังหลายพันเรื่องที่มีหมาเป็นตัวละครในนั้น (เสิร์จใน imdb ดูสิ มีมากกว่า 6 พันเรื่องเลยแหละ) จะไม่ยกตัวอย่างไปไกล เดี๋ยวจะจับได้ว่ารุ่นไหน อย่างเช่น Hachi : A Dog’s Tale ที่ฮอลลีวู้ดนำเรื่องราวของญี่ปุ่นมาสร้างใหม่ หรือหนังไทยอย่างหมูปิ้ง (เหมือนที่มีคนเลิกกินหมูเพราะดูหนังเรื่อง Babe ) ในวัฒนธรรมป๊อป หมาจึงถูกสร้างให้เป็นตัวละคร ที่มีบทบาทมากกว่าความหมายของการเป็นหมาทั่วไป หมามีความคิด จิตใจ เหงาเป็น ฟังคนพูดรู้เรื่อง เชื่อฟัง ซื่อสัตย์ หรือแม้กระทั่งเก่งกาจสามารถช่วยชีวิตคนได้ เรื่องราวเหล่านี้ได้สร้างให้ภาพของหมาที่ชนชั้นกลางรับมา (เพราะเสพโดยดตรง และวัฒนธรรมป๊อปมุ่งกระทำต่อชนชั้นกลางโดยตรง) และผูกติดความหมายนี้ให้เป็นความหมายของหมาหนึ่งเดียวในโลกใบนี้ ทั้งหมาที่ตัวเองเลี้ยง หรือหมาตัวอื่นๆ และความสัมพันธ์ระหว่างหมากับคน จึงกลายเป็นความสัมพันธืแบบดราม่าอย่างชนชั้นกลางไปหมด ทั้งๆ ที่ยังมีอีกหลายรูปแบบความสัมพันธ์ระหว่างหมากับคนในสังคมนี้ อย่างเช่นหมาของชนชั้นล่าง หรือแม้กระทั่งหมาในวัฒนธรรมอื่นๆ จากข่าวที่กำลังโด่งดังอยู่ในตอนนี้ คนที่กินเนื้อหมา รวมถึงคนที่ค้าขายเนื้อหมา จึงกลายเป็น ‘อาชญากรรม’ สำหรับชนชั้นกลาง ที่ถูกต่อต้านและด่าประณาม ว่ากินเนื้อ ‘เพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์’ ดิฉันเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ที่ติดอยู่กับอุดมคติแบบชนชั้นกลางอยู่บ้าง ดิฉันเลี้ยงหมา แม้จะไม่ให้ความรักมันเท่าไหร่ แต่ก็ไม่กินเนื้อหมา เห็นหมาถูกทำร้ายก็สงสาร เห็นหมาถูกฆ่าก็รับไม่ได้เหมือนกัน เป็นพวกแอ๊บขาว หรือหลากสีในกรณีนี้ก็ว่าได้ (ยอมรับตรงๆ ค่ะ) แต่การที่เราจะเอาอุดมการณ์ส่วนตัวมาเพื่อประณามคนอื่น เพียงเพราะเขาสังกัดอยู่กับอีกอุดมการณ์ โดยไม่เข้าใจถึงความแตกต่างทางวัฒนธรรม หรือความหมายที่ไม่เป็นสากลของหมา ก็เป็นเรื่องที่เราต้องทบทวน ทำความเข้าใจ และหาทางออก ดิฉันคิดว่ากลุ่มที่รักหมาก็สิทธิที่จะรณรงค์ภายใต้แคมเปญความเชื่อของตัวเอง แต่การรณรงค์นั้นไม่ควรถึงขั้นด่ทอ ประณามผู้อื่นเพียงเพราะเขาอยู่ในวัฒนธรรมที่แตกต่าง หมาสำหรับเขาไม่ใช่เพื่อนที่ดีท่สุด ที่จะเอาขึ้นเตียงนอนด้วยทุกคืน การกินหมาสำหรับเขาก็ไม่ต่างจากการกินเนื้อแกะจากนิวซีแลนด์ หรือนกกระจอกเทศจากฟาร์มของเสธ.หนั่น ดิฉันว่าภาพของแกะที่ถูกฆ่า หรือนกกระจอกเทศที่ถูกฆ่า หรือแม้กระทั่งเหี้ย ตะกวด ตัวเงินตัวทอง (มันตัวเดียวกันหมดหรือเปล่า ?) อีแร้ง ที่ถูกฆ่าก็คงน่าสงสารเหมือนกัน ในฐานะสิ่งมีชีวิตหนึ่ง (หรือแม้กระทั่งหมู ไก่ ควาย เป็ด เพียงแต่สัตว์เหล่านี้ถูกสร้างสตอรี่ไม่พอ) หรือว่าต่อไปนี้ จะต้องสร้างหนัง ‘เหี้ยเพื่อนรัก’ สักเรื่อง เผื่อคนจะหันมาสร้างสตอรี่ หรือบุคคลาธิษฐานให้กับเหี้ยขึ้นมาเหมือนกับหมาบ้าง เอ...ว่าแต่จะเชิญใครมาเป็นพระเอกดี ยังคิดไม่ออก

Comments

โบโบ้

[i]โบโบ้ เป็นหมาหน้าตาน่าเกลียดพันธุ์ปั๊ก[/i]

ผมว่าหน้าตา (ตามรูป) น่ารักดีนะ

อันที่จริง ผมไม่เคยเห็นหมา "หน้าตาน่าเกลียด" เลยสักตัว ผมว่าหมานี่หน้าตาน่ารักทุกตัว โดยเฉพาะที่ตา ที่ปาก (เวลายิ้ม)

วันก่อนเห็นเหี้ยที่สวนลุมฯตัว

วันก่อนเห็นเหี้ยที่สวนลุมฯตัวเบ้อเริ่ม จับปลาดุกขึ้นมากินบนสนามหญ้า
เห็นมันคลานต้วมเตี้ยม...แต่มันจับปลาเก่งอย่างไม่น่าเชื่อ
มีคนที่ไปออกกำลังกายไปจ้องมองมัน ชื่นชมในความสามารถของมันด้วยครับ
และเขาก็ยังบอกว่าไอ้ตัวนี้มันจับปลาเก่ง มันจับปลามากินได้บ่อยๆ
ถ้าคุณรุ้งรวีจะสร้างหนัง ‘เหี้ยเพื่อนรัก’ เมื่อไหร่แนะนำตัวนี้ที่สวนลุมฯเลยนะครับ
มันอยู่ในบ่อตรงหัวมุมถนนสารสินตัดกับถนนวิทยุนะครับ ตัวใหญ่มากด้วย
ถ้ามีโอกาสไดเไปอีก...ผมจะลองชวนมันมาเป็นเพื่อนดู มีเหี้ยเป็นเพื่อน คงเทห์น่าดู

ไอ้เรื่องหมาๆนี่ผมเห็นด้วยกับคุณรุ้งรวีครับ
คือคนชั้นสูงกับคนชั้นกลางเขาก็มองหมาไปอย่าง
คนชั้นล่างเขาก็มองหมาไปอีกอย่าง มันเทียบกันไม่ได้
หมาของชนชั้นสูงนั้น มีความเป็นอยู่ดีกว่าชนชั้นล่างเสียอีก
คือชาติหน้ามีจริงแล้วเขาให้ผมเลือกเกิดเป็นชนชั้นล่าง
หรือว่าเกิดเป็นหมาของชนชั้นสูง
ผมก็จะขอเลือกเกิดเป็นหมาของชนชั้นสูงนะครับ

หมาที่จับได้ที่นครพนมนั้นผมว่ามันมีสารพัดหมาอยู่นะ
มีทั้งหมาสารเลว หมาสารดี ปะปนกันอยู่
หมาบางตัวมันสันดานเสียมาแต่เกิด ตามโคตรเหง้าของมัน
แก้ไม่หายหรอก ต้องส่งไปเวียดนามเท่านั้น

ผมก็ไม่รู้ว่าหมาดีๆในกลุ่มนั้นมันจะมีสักกี่ตัว
แต่ถ้าหมากลุ่มนั้นมันมาเดินเพ่นพ่านแถวราชประสงค์เมื่อปีที่แล้ว
มันจะโดนยิงหัวแบะเหมือนกับคนหรือเปล่าน้อ...

เขียนได้ดีค่ะ ยอมรับว่าสงสารส

เขียนได้ดีค่ะ
ยอมรับว่าสงสารสุนัขพวกนั้น
แต่คิดดูอีกทีมันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่กินเนื้อสัตว์อย่างอื่นเลย
เราก็ไม่สมควรไปประนามเขานะคะ เพียงแค่เขาไม่รู้สึกเหมือนเราเท่านั้นเอง

น้ำลัด

[quote=น้ำลัด]วันก่อนเห็นเหี้ยที่สวนลุมฯตัวเบ้อเริ่ม จับปลาดุกขึ้นมากินบนสนามหญ้า
เห็นมันคลานต้วมเตี้ยม...แต่มันจับปลาเก่งอย่างไม่น่าเชื่อ
มีคนที่ไปออกกำลังกายไปจ้องมองมัน ชื่นชมในความสามารถของมันด้วยครับ
และเขาก็ยังบอกว่าไอ้ตัวนี้มันจับปลาเก่ง มันจับปลามากินได้บ่อยๆ
ถ้าคุณรุ้งรวีจะสร้างหนัง ‘เหี้ยเพื่อนรัก’ เมื่อไหร่แนะนำตัวนี้ที่สวนลุมฯเลยนะครับ
มันอยู่ในบ่อตรงหัวมุมถนนสารสินตัดกับถนนวิทยุนะครับ ตัวใหญ่มากด้วย
ถ้ามีโอกาสไดเไปอีก...ผมจะลองชวนมันมาเป็นเพื่อนดู มีเหี้ยเป็นเพื่อน คงเทห์น่าดู

ไอ้เรื่องหมาๆนี่ผมเห็นด้วยกับคุณรุ้งรวีครับ
คือคนชั้นสูงกับคนชั้นกลางเขาก็มองหมาไปอย่าง
คนชั้นล่างเขาก็มองหมาไปอีกอย่าง มันเทียบกันไม่ได้
หมาของชนชั้นสูงนั้น มีความเป็นอยู่ดีกว่าชนชั้นล่างเสียอีก
คือชาติหน้ามีจริงแล้วเขาให้ผมเลือกเกิดเป็นชนชั้นล่าง
หรือว่าเกิดเป็นหมาของชนชั้นสูง
ผมก็จะขอเลือกเกิดเป็นหมาของชนชั้นสูงนะครับ

หมาที่จับได้ที่นครพนมนั้นผมว่ามันมีสารพัดหมาอยู่นะ
มีทั้งหมาสารเลว หมาสารดี ปะปนกันอยู่
หมาบางตัวมันสันดานเสียมาแต่เกิด ตามโคตรเหง้าของมัน
แก้ไม่หายหรอก ต้องส่งไปเวียดนามเท่านั้น

ผมก็ไม่รู้ว่าหมาดีๆในกลุ่มนั้นมันจะมีสักกี่ตัว
แต่ถ้าหมากลุ่มนั้นมันมาเดินเพ่นพ่านแถวราชประสงค์เมื่อปีที่แล้ว
มันจะโดนยิงหัวแบะเหมือนกับคนหรือเปล่าน้อ...[/quote]

เขียนได้สารดีค่ะ
อิอิอิ

สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล

[quote=สมศักดิ์ เจียมธีรสกุล][i]โบโบ้ เป็นหมาหน้าตาน่าเกลียดพันธุ์ปั๊ก[/i]

ผมว่าหน้าตา (ตามรูป) น่ารักดีนะ

อันที่จริง ผมไม่เคยเห็นหมา "หน้าตาน่าเกลียด" เลยสักตัว ผมว่าหมานี่หน้าตาน่ารักทุกตัว โดยเฉพาะที่ตา ที่ปาก (เวลายิ้ม)[/quote]

มีใครมาแทนมั่งมีหรือยังคะ?

25 ปีก่อนมีหมาชื่อเจ้า Mickey

25 ปีก่อนมีหมาชื่อเจ้า Mickey กะ ไอ้เตี้ย ทั้งสองต้วเดี้ยเท่าๆกันกับหมาพันธุ์หน้าบึ้ง
Mickey มันตายก่อน ฝังไว้บริเวณริมรั้วบ้าน
ต่อมาบ้านโดนเวนคืน ย้ายจากในซอยออกมาอยู่ตึกแถวปากซอย
ไอ้เตี้ยให้ฝากอยู่กับญาติที่มีสนามเลี้ยง
หมามันไม่อยากถูกขังหรอกค่ะ

ไม่มีหมาอยู่พักนึง....แล้วก็ไปซื้อมาอีกชื่อ sieng jee
ตอนนี้มัน 7 ขวบ คงอีก 2-3 ปี.... ก็จากกัน
ไม่มันก็เรา
ไม่รู้ใครจะลงหลุมก่อนใคร :)

ตลาดนัดวันศุกร์ กะ วันอาทิตย์

ตลาดนัดวันศุกร์ กะ วันอาทิตย์ 3-4เดือนมานี่โดนฝนถล่มหลายรอบ
คงไม่มีอันค้าขายกันอีกแระ น้ำท่วมทั่วไปหมด

เมื่อปีก่อนหมาแถวๆหมู่บ้านก็เยอะ มีหลายก๊ก ก๊กละ 4-5 ตัว
ตอนนี้เงียบกริบ!!สงสัย.....หุ หุ
ไปนครพนม

diiIbdk ik=xiki4 wrote:25

[quote=diiIbdk ik=xiki4]25 ปีก่อนมีหมาชื่อเจ้า Mickey กะ ไอ้เตี้ย ทั้งสองต้วเดี้ยเท่าๆกันกับหมาพันธุ์หน้าบึ้ง
Mickey มันตายก่อน ฝังไว้บริเวณริมรั้วบ้าน
ต่อมาบ้านโดนเวนคืน ย้ายจากในซอยออกมาอยู่ตึกแถวปากซอย
ไอ้เตี้ยให้ฝากอยู่กับญาติที่มีสนามเลี้ยง
หมามันไม่อยากถูกขังหรอกค่ะ

ไม่มีหมาอยู่พักนึง....แล้วก็ไปซื้อมาอีกชื่อ sieng jee
ตอนนี้มัน 7 ขวบ คงอีก 2-3 ปี.... ก็จากกัน
ไม่มันก็เรา
ไม่รู้ใครจะลงหลุมก่อนใคร :)[/quote]

อย่าได้พา sieng jee ไปเฉียดร้านสุกี้เด็ดขาดนะครับ
เห็นพวกร้านสุกี้มี "เซี่ยงจี๊" อยู่ในเมนูด้วย

น้ำลัด wrote:diiIbdk ik=xiki4

[quote=น้ำลัด][quote=diiIbdk ik=xiki4]25 ปีก่อนมีหมาชื่อเจ้า Mickey กะ ไอ้เตี้ย ทั้งสองต้วเดี้ยเท่าๆกันกับหมาพันธุ์หน้าบึ้ง
Mickey มันตายก่อน ฝังไว้บริเวณริมรั้วบ้าน
ต่อมาบ้านโดนเวนคืน ย้ายจากในซอยออกมาอยู่ตึกแถวปากซอย
ไอ้เตี้ยให้ฝากอยู่กับญาติที่มีสนามเลี้ยง
หมามันไม่อยากถูกขังหรอกค่ะ

ไม่มีหมาอยู่พักนึง....แล้วก็ไปซื้อมาอีกชื่อ sieng jee
ตอนนี้มัน 7 ขวบ คงอีก 2-3 ปี.... ก็จากกัน
ไม่มันก็เรา
ไม่รู้ใครจะลงหลุมก่อนใคร :)[/quote]

อย่าได้พา sieng jee ไปเฉียดร้านสุกี้เด็ดขาดนะครับ
เห็นพวกร้านสุกี้มี "เซี่ยงจี๊" อยู่ในเมนูด้วย[/quote]

sieng jee เป็น lady ค่ะ
ที่ร้านสุกี้เขามีเนื้อนกกระจอกเทศ เนื้อจระเข้ด้วย
จระเข้มันมีไม๊คะ เซี่ยงจี๊เนี่ย

move wrote: sieng jee เป็น

[quote=move]
sieng jee เป็น lady ค่ะ
ที่ร้านสุกี้เขามีเนื้อนกกระจอกเทศ เนื้อจระเข้ด้วย
จระเข้มันมีไม๊คะ เซี่ยงจี๊เนี่ย[/quote]

จระเข้ก็มีเซี่ยงจี๊ด้วยนะ...
คนเลี้ยงจระเข้เขาบอกว่าจระเข้มันป่วยด้วยโรคไตวายตายเหมือนกัน
แล้วยังมีปัญหาเรื่องกรวยไตอักเสบด้วย เพราะมีการใช้ยาปฏิชีวนะเกินโดส

ร้านสุกี้ไม่รู้มีเซี่ยงจี๊จระเข้ด้วยหรือเปล่า

Coco-Die wrote:move

[quote=Coco-Die][quote=move]
sieng jee เป็น lady ค่ะ
ที่ร้านสุกี้เขามีเนื้อนกกระจอกเทศ เนื้อจระเข้ด้วย
จระเข้มันมีไม๊คะ เซี่ยงจี๊เนี่ย[/quote]

จระเข้ก็มีเซี่ยงจี๊ด้วยนะ...
คนเลี้ยงจระเข้เขาบอกว่าจระเข้มันป่วยด้วยโรคไตวายตายเหมือนกัน
แล้วยังมีปัญหาเรื่องกรวยไตอักเสบด้วย เพราะมีการใช้ยาปฏิชีวนะเกินโดส

ร้านสุกี้ไม่รู้มีเซี่ยงจี๊จระเข้ด้วยหรือเปล่า[/quote]

Coco-Die เป็นชื่อหมาที่บ้านเร๋อคะ :)

ผมมีหมาลูกผสมไซบีเรียนฮัสกี้อ

ผมมีหมาลูกผสมไซบีเรียนฮัสกี้อยู่สองตัว ไม่รู้ผสมกับอะไร
ตัวผู้ชื่อ Snack ตัวเมียชื่อ Snow ตัวผู้มันหน้าตาตี๋ๆ ชอบวิ่งออกกำลังกาย
มีอยู่ครั้งหนึ่งแอบปีนรั้วไปกัดหมาข้างบ้านตาย โชคดีข้างบ้านเขาไม่เอาเรื่อง
ตัวเมียมันหน้าตาบ้องแบ๊ว แต่น่ากลัวมากเวลามันแยกเขี้ยวทำหน้ายักษ์
ตัวเมียไม่ค่อยวิ่งเท่าไหร่ ตัวอ้วนหนา เดินตูดบิด ชอบเล่นน้ำทั้งคู่

น้ำลัด

[quote=น้ำลัด]ผมมีหมาลูกผสมไซบีเรียนฮัสกี้อยู่สองตัว ไม่รู้ผสมกับอะไร
ตัวผู้ชื่อ Snack ตัวเมียชื่อ Snow ตัวผู้มันหน้าตาตี๋ๆ ชอบวิ่งออกกำลังกาย
มีอยู่ครั้งหนึ่งแอบปีนรั้วไปกัดหมาข้างบ้านตาย โชคดีข้างบ้านเขาไม่เอาเรื่อง
ตัวเมียมันหน้าตาบ้องแบ๊ว แต่น่ากลัวมากเวลามันแยกเขี้ยวทำหน้ายักษ์
ตัวเมียไม่ค่อยวิ่งเท่าไหร่ ตัวอ้วนหนา เดินตูดบิด ชอบเล่นน้ำทั้งคู่[/quote]
Snack Snow ชื่อน่ารักนิ
ตัวต่อไปชื่อ Snail Snoop.... Snipple.... eiei

: wrote:] ตัวต่อไปชื่อ Snail

[quote=:]]
ตัวต่อไปชื่อ Snail Snoop.... Snipple.... eiei[/quote]

ตัวต่อไปจะชื่อ Sniper (จองชื่อไว้แล้ว)

บันนี่

[quote=บันนี่]จ่งจ๊งของผมโดนคนใจร้ายฟันด้วยพร้า น่าสงสารมากเลยครับ แต่ว่าตอนนี้น้องจ่งจ๊งของผมหายดีแล้ว[/quote]
ดีน๊าาา...จ่งจํงไม่โดนอะไรคาบไปทำอาหารเย็น

: wrote:]บันนี่

[quote=:]][quote=บันนี่]จ่งจ๊งของผมโดนคนใจร้ายฟันด้วยพร้า น่าสงสารมากเลยครับ แต่ว่าตอนนี้น้องจ่งจ๊งของผมหายดีแล้ว[/quote]
ดีน๊าาา...จ่งจํงไม่โดนอะไรคาบไปทำอาหารเย็น[/quote]
จ่งจ๋งเนียไอ้ที่หน้าตาคล้ายจิ้งจก เรอะป่าว

? wrote:: wrote:]บันนี่

[quote=?][quote=:]][quote=บันนี่]จ่งจ๊งของผมโดนคนใจร้ายฟันด้วยพร้า น่าสงสารมากเลยครับ แต่ว่าตอนนี้น้องจ่งจ๊งของผมหายดีแล้ว[/quote]
ดีน๊าาา...จ่งจํงไม่โดนอะไรคาบไปทำอาหารเย็น[/quote]
จ่งจ๋งเนียไอ้ที่หน้าตาคล้ายจิ้งจก เรอะป่าว[/quote]

จ่งจ๊งนี้ผมดัดจริตเรียกมันเองครับ ที่จริงมันชื่อ อ้ายจง (ที่สอง) หมาบางแก้วขี้หงุดหงิดเวลาโดนผมหยอกแรงๆ
ชื่อของอ้ายนี้เดิมทีเป็นชื่อของอ้ายจงตัวก่อน อ้ายนั่นพันธุ์อะไรก็ไม่รู้ แต่คิดว่าเป็นพวกเลือดผสม หรือพวกหมาเมติโซ่
อ้ายจง ที่หนึ่ง สิ้นชีวิตด้วยยาพิษของคนใจบาป ก่อนตายมันร้องครวญครางอย่างทรมาน แล้วสิ้นลมลาโลกนี้ใต้ท้องรถ
อ้ายจง ที่สอง ที่จริงอยากตั้งชื่อมันว่า ออกุสติน โรแบโต้ แต่ดูๆ ไปรุ่มร่ามเหลือเกิน เลยหวนกลับไปใช้ชื่อตามอ้ายจง ที่หนึ่ง
แน่นอนว่า หากสิ้นอ้ายจงที่สองไปแล้ว ชื่อของหมาตัวถัดไปจะเป็นอ้ายจงที่สาม ที่สี่ จนถึงร้อยปี

บันนี่ wrote:? wrote::

[quote=บันนี่][quote=?][quote=:]][quote=บันนี่]จ่งจ๊งของผมโดนคนใจร้ายฟันด้วยพร้า น่าสงสารมากเลยครับ แต่ว่าตอนนี้น้องจ่งจ๊งของผมหายดีแล้ว[/quote]
ดีน๊าาา...จ่งจํงไม่โดนอะไรคาบไปทำอาหารเย็น[/quote]
จ่งจ๋งเนียไอ้ที่หน้าตาคล้ายจิ้งจก เรอะป่าว[/quote]

จ่งจ๊งนี้ผมดัดจริตเรียกมันเองครับ ที่จริงมันชื่อ อ้ายจง (ที่สอง) หมาบางแก้วขี้หงุดหงิดเวลาโดนผมหยอกแรงๆ
ชื่อของอ้ายนี้เดิมทีเป็นชื่อของอ้ายจงตัวก่อน อ้ายนั่นพันธุ์อะไรก็ไม่รู้ แต่คิดว่าเป็นพวกเลือดผสม หรือพวกหมาเมติโซ่
อ้ายจง ที่หนึ่ง สิ้นชีวิตด้วยยาพิษของคนใจบาป ก่อนตายมันร้องครวญครางอย่างทรมาน แล้วสิ้นลมลาโลกนี้ใต้ท้องรถ
อ้ายจง ที่สอง ที่จริงอยากตั้งชื่อมันว่า ออกุสติน โรแบโต้ แต่ดูๆ ไปรุ่มร่ามเหลือเกิน เลยหวนกลับไปใช้ชื่อตามอ้ายจง ที่หนึ่ง
แน่นอนว่า หากสิ้นอ้ายจงที่สองไปแล้ว ชื่อของหมาตัวถัดไปจะเป็นอ้ายจงที่สาม ที่สี่ จนถึงร้อยปี[/quote]
อ่าน Prachatalk จาก กระทู้น่ารักของคุณ Mims ค่ะ
[b][url]http://www.youtube.com/watch?v=Vw4KVoEVcr0&feature=player_embedded[/url][/b]