กวีประชาไท: ค่าคนตาย

เธอรู้จัก ฆ่าคนตาย เรี่ยรายวัน
ข่าวกระชั้น สื่อกระชอก บอกคนฆ่า
มีไอ้นั่น อีนี่ พร้อมตีตรา
โฉดชั่วช้า สารพัด กว่าสัตว์ใด

ไม่ต้องรอ ลงโทษ ตามกฎหมาย
เรามีศาล มากมาย วินิจฉัย
ศาลโซเชียล เกรี้ยวโกรก โลกออนไลน์
สื่อทันใจ ใช้ประเด็น เล่นอารมณ์

เหมือนประเทศ ตระหนักค่า ของคนตาย
ยุติธรรม ฟ่องฟาย คล้ายเหมาะสม
หนึ่งชีวิต หรือมีค่า แค่สิ้นลม?
เหมือนระงม หลังเกิดเหตุ เมื่อเภทภัย

แล้วคุณค่า ชีวิต ของคนเป็น
เธอเคยเห็น กระจ่าง เส้นทางไหม
ตอนยังมี ชีวิต คิดอะไร?
มองเขาเป็น ยังไง คนใกล้ตัว

เคยเอารัด เอาเปรียบ เพื่อนมนุษย์
หรือแย่งยุทธ์ เป็นของตน อย่างคนชั่ว
หลงระเริง ขลาดเขลา อย่างเมามัว
อบายมุข ลุกทั่ว ครัวเรือนใจ

แล้วคุณค่า ชีวิต ของคนเป็น
ที่ต่อสู้ ขื่นเข็ญ ยุคสมัย
ค่าของคน ที่เรี่ยราย ที่ตายไป
ที่สาบสูญ สิ้นไร้ ในทะเบียน

ขณะคนฆ่า ยังลอยหน้า ในประเทศ
หลังเกิดเหตุ รัฐ-ชาติ อำนาจเปลี่ยน
ประชาชนตาย บรรจุไว้ ในแบบเรียน
เราก็ต่าง ลืมเทียน ที่จุดไฟ

ค่าคนตาย ที่หยัดสู้ ทรราช
ที่ยืนท้า อำนาจ ไม่หวาดไหว
อย่าลืมค่า วีรชน คนตายไป
ด้วยการไม่ ทำอะไร ในวันนี้!