กวีประชาไท: เศษอักษร

 

ในกองซากเศษกวีที่เกลื่อนกล่น
เห็นตัวตนติดตามความยอกย้อน
บทบังคับกับ กาพย์-ฉันท์ และ โคลง-กลอน
ตัวอักษรสื่อนิยามความเป็นตาย

บนกองซากเศษกวีที่หลงเหลือ
ทุกบทคงคลุมเคลือในความหมาย
เขียนบทชื่น บทชม บทงมงาย
ที่สืบสายเป็นนิยายใต้เมฆดำ

ขีดเขียนความตามคิดแล้วขีดเขียน
ต้องปรับเปลี่ยนแปลงความให้งามล้ำ
ทุกวลีรุ่มรวยด้วยน้ำคำ
ทุกประโยคเน้นย้ำเพื่อเยินยอ

เพียงความฝันอันอ่อนล้าใต้ฟ้าหมอง
ยังอึดอัดขัดข้องในห้องหอ
สิทธิความเป็นคนต้องทนรอ
อักขระรัดคอไร้สิ้นความ

บนกองซากเศษกวีที่หลงเหลือ
บอกความเชื่ออันชอกช้ำกับคำถาม
ยกปีศาจสู่สวรรค์อันแสนงาม
ส่งผ่านความเลวทรามสู่ผองชน

สิ้นไร้สิทธิ์สื่อความตามใจฝัน
ถูกบีบคั้นต้องกลั่นกรองสนองผล
ด้วยอาญาตอกย้ำให้จำนน
ต้องยืนบนกองซากบทกวี