กวีประชาไท: สังวร

'ฟูมฟักทั้งตัวทั้งหัวใจ

และไผ่พันธุ์หนึ่งจึงเติบหน่อ

สูงชั้นพันธุ์หญ้าศรัทธาทอ

แกร่งกล้าเหยียดกอขึ้นต่อกร


ที่อาจโค่นหนึ่งล้มหลังลมร้าย

อย่าหมายอื่นกอจักย่อหย่อน

มีแต่ล้านแสนจากแดนดอน

จักแตกหน่ออรชรขึ้นชิงชัย


อย่าเผลอกลึงกรวดเม็ดเป็นเพชรแก้ว

ประมาทแนวหญ้ายื่นจนยืนใหญ่

เมื่อกรวดแก้วกลายสะเก็ดแตกเม็ดไฟ

ระวังไม้ทั้งพนมจักล้มครืน' ฯ !