กวีประชาไท: สายน้ำและเพลงขลุ่ย


 

อยู่เป็นและดูเป็น
คือความเห็นของบางคน
ตัวอย่างอันน่ายล
ในยุคทองผ่องอำไพ

"แม่น้ำคด น้ำไม่คด"
คติพจน์ประจำใจ
เป็นน้ำที่ลื่นไหล
ตลิ่งคดก็ช่างมัน

ตลิ่งเบนไปทิศไหน
กรากตามไปไม่แปรผัน
บ้านพังกี่หมื่นพัน
สายน้ำไหลได้แต่ดู

ดูเป็น เป็นอย่างไร
จึงเรียกได้ว่าชั้นครู
ดูจักรที่เขาชู
เป็นดอกบัว อย่างนั้นหรือ

แกนขลุ่ยนั้นกลวงเปล่า
ยอมคนเป่าไม่ฮึหือ
วันใดขลุ่ยหลุดมือ
จะรอดู คนอยู่เป็น...